Zdarza się, że projektant, inżynier, wykonawca musi zajrzeć do karty technicznej wybranej tkaniny powlekanej PCV, aby zapoznać się z jej podstawowymi właściwościami, które zadecydują o tym, czy i jak może ona zostać użyta w konkretnym projekcie.

Specyfikacje przedstawione w kartach technicznych mogą być również pomocne sprzedawcom produktów końcowych, wykonanych z materiałów powlekanych PCV, takich jak namioty imprezowe, hale namiotowe, plandeki czy osłony. Z kart technicznych dowiedzą się o certyfikatach, atestach, czy też szczególnych właściwościach tkaniny.

Każda tkanina powlekana PCV posiada ‘metryczkę’ z opisem podstawowych właściwości fizycznych. Poniżej przedstawiamy dane techniczne tkanin namiotowych duraskin® niemieckiej marki VERSEIDAG, które najczęściej pojawiają się na kartach technicznych:

Base fabric – tkanina bazowa
Jest to przędza poliestrowa o wysokiej wytrzymałości (skrót PES). W niektórych wariantach tkanina jest poddana kąpieli w specjalnym roztworze ograniczającym do minimum chłonność włókien poliestrowych. Tkanina taka jest wtedy oznaczona jako low – wick. Więcej o tej technologii przeczytacie w artykule Jak to jest zrobione, czyli tkaniny PCV marki VERSEIDAG.

Yarn – włókno lub przędza
Tutaj przeważnie liczba, np. 1100 dtex, która określa grubość przędzy poliestrowej. Im wyższa liczba, tym grubsza i wytrzymalsza przędza, ale sztywniejsza tkanina. Taka przędza zazwyczaj powlekana jest PCV.
W tkaninach architektonicznych wykorzystuje się także włókno szklane, które opisuje się innymi parametrami, np EC 6. Litery wskazują na niskie przewodzenie elektryczne oraz dużą odporność chemiczną włókna, a cyfra określa jego grubość. Najpopularniejszym powleczeniem dla włókna szklanego jest PTFE (politetrafluoroetylen, czyli Teflon®).

Weave – przeplot
W tkaninach VERSEIDAG stosowana jest zazwyczaj przędza o splocie prostym płóciennym 1/1, co oznacza liczbę splatających się ze sobą nitek osnowy i wątku. Warto wspomnieć tu o często używanym określeniu „Panama”. Jest to nazwa splotu tkackiego typu 3/3 (wydłużenie przeplotu wątku i osnowy o 3 nici). Splot tego typu wzmacnia tkaninę i czyni ją bardziej odporną na uszkodzenia mechaniczne.

Coating – powleczenie
W niektórych tkaninach wskazano typ powleczenia, np. PCV, ale też PTFE (w tkaninach architektonicznych). Każde powleczenie jest wykończone lakierem ochronnym, dzięki któremu tkanina dłużej pozostaje czysta. Najczęściej spotykane to akryl oraz PVDF. Tkaniny PCV pokryte takim wykończeniem można łączyć za pomocą technologii ciepłego powietrza lub wysokiej częstotliwości. W przypadku lakieru PVDF może pojawić się określenie ‚non – weldable’, czyli niezgrzewalny. Lakier ten zapewnia większą ochronę powłoce PCV, jednak przed zgrzewaniem należy go usunąć z powierzchni tkaniny. Jest to proces inwazyjny, który narusza powłokę PCV i wykonany nieprofesjonalnie może skutkować uszkodzeniem tkaniny bazowej.

Total weight – gramatura całkowita
Jest to waga całego materiału – tkaniny bazowej i powleczenia PCV – zawsze podawana w gramach na metr kwadratowy. Im wyższa wartość, tym z reguły grubsza warstwa PCV.

Tensile strength – wytrzymałość na rozciąganie
Podawana w niutonach (N) na 5 cm przędzy. Niuton (a także spotykany w opisach innych producentów dekaniuton) używany jest do określania wytrzymałości np. lin, i ma przybliżoną wartość 1 kgf (kilogram-siła). Wartość 2500/2500 N oznacza, że materiał wytrzyma obciążenie o sile ok. 250 kg zarówno po wątku jak i osnowie. Zbliżone lub równe wartości świadczą o wysokiej stabilności i wytrzymałości materiału.

Tear resistance – odporność na rozerwanie
Wartość podawana wzdłuż osnowy (wrap) i wątku (weft), w niutonach (N). Im wyższe liczby, tym większa wytrzymałość tkaniny na uszkodzenia mechaniczne.

Adhesion – adhezja
Adhezja, czyli przyleganie warstw PCV do przędzy, oznacza siłę z jaką należy zadziałać, aby rozdzielić warstwy od siebie. Wartość ta jest uwzględniana przy szacowaniu siły zgrzewów między połączonymi odcinkami tkaniny, uformowanymi w gotowy produkt (np. żagiel zacieniający, zadaszenie tarasu).

Flame retardancy – odgnioodporność
Przedstawione klasyfikacje opisują, jak tkanina reaguje na zapłon i ogień. Np. nadanie klasyfikacji B1 (krajowa norma niemiecka DIN) lub M2 (krajowa norma francuska NF P) oznacza, że tkanina duraskin® B1015 jest trudnopalna. Wymienione klasyfikacje posiadają status ważności we wszystkich krajach UE. Określenie ‘niepalny’ (flame retardant, FR) oznacza, że tkanina nie zapali się pod wpływem punktowego źródła ciepła (np. papieros, strumień skupionego światła), natomiast zapali się, gdy źródło zapłonu będzie duże (pożar, ognisko). Im większe źródło zapłonu, tym szybciej spali się tkanina.
Innym certyfikatem jest tzw. euroklasa wyrobu, czyli klasyfikacja opisująca reakcję tkaniny PCV na ogień. Opisuje ona, czy i jak tkanina przyczynia się do rozwoju pożaru (jak szybko się pali i ile energii przy tym wytwarza).
Klasa B-s2,d0 oznacza:
B – bardzo ograniczony udział w pożarze
s2 – średnia emisja dymu
d0 – brak płonących kropli (podczas palenia się)

W zależności od funkcji tkaniny zestaw danych technicznych może się nieznacznie różnić, np. w przypadku siatek pojawi się informacja o jej porowatości (czyli podanej w % powierzchni tkaniny zajętej przez otwory), a w kartach tkanin do biogazowni znajdziemy zakres temperatur, w jakich tkanina może być używana.